"คนบางคน ในชีวิตจริงจางหายไป... แต่ยังชัดเจนในความทรงจำ "

..นึกถึงวันนั้น..แล้วมองกลับไปถึงคนที่รัก
                 เราพากันมาถึงจุดๆ นี้ ได้ยังไง
                          จุดที่เรา..."ไม่รักกันแล้ว"

บันทึกหน้าสุดท้าย

      และแล้วสุดท้าย ความรักของเราก็มาถึงทางตัน ทางที่ไปต่อไม่ได้....

มันคงเริ่มจากที่เรามีปีญหากันมาเรื่อยๆ นิดหน่อยก็ทะเลาะกัน เราไม่เคยยอมให้กัน
หลังๆยิ่งไปกันใหญ่ ทำไรขัดหูขัดตากัน ก็ไปละเป็นเรื่องทันที
ตั้งแต่ปีใหม่แล้ว เทศกาลต่างๆ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเมื่อก่อน เราต่างคนต่างอยู่
โดยมีข้ออ้างที่ว่า .."อยู่กะครอบครัวนะ"... ทั้งคุ่แหละ อ้างแบบนี้ทั้งคู่

    ประมานเดือน มีนาคม ปลายๆเดือนมันมีเพื่อนผมจะแต่งงานซึ่งเค้าก็รู้จักดีเพราะเป็นญาติเค้าเอง
ก็เลยมีการสังสรรกันบ่อย ..มากๆ มันคงเป็นเพราะผมเองที่ ดื่มหนัก เที่ยวบ่อยจนเกินไป
จนมาถึงช่วงสงกรานต์ ก็ต่างคนต่างเที่ยว ต่างคนต่างกลับบ้าน มันเป็นความต้องการของเเค้าซึ่ง..
ผมก็ไม่ได้ขัด หรือทักท้วงอะไร ก็คิดว่าคบกันมาขนาดนี้แล้วนี่เนอะ

   แต่ใครจะรู้ว่าหลังจานั้นทุกอย่างมันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันมีความเปลี่ยนแปลง..
ใจผมอ่ะคิดว่าเค้าเปลี่ยนไป ในหลายๆเรื่องหลายๆอย่าง โดยที่ไม่เคยย้อนมองดูตัวเองเลย
ว่าจริงๆแล้ว "เราเองต่างหาก ที่เปลี่ยนไป"

   จนเรื่องมันเดินทางมาถึงวันที่ผมจำเป็นต้องบอกเลิก..เค้า..
ตั้งแต่วันนั้นเราก็ไม่เหมือนเดิม ทั้งความรู้สึกของผม และ เค้า
จริงๆแล้วมันอาจจะเหมือนเดิมก็ได้เพราะอาจจะเป็นผมเองที่แค่โกรธโมโห ไม่ฟังเหตุผล
แล้วผมก็เดินออกมาจากเค้า ในคืนนั้นทันที

  อีกแค่สองวันก็จะถึงวันครบรอบ 4 ปี ของเรา
แต่มันเป็นวันครบรอบที่ไม่มีเราแล้ว..

  เรื่องระหว่างเรานั้นมันมีอะไรอีกมากมาย คนอื่นๆไม่อาจรับรู้ได้
จะมีก็เพียงแค่เราสองคนเท่านั้น ที่รู้ ที่เข้าใจ และสัมผัสมัน..
เรื่องที่มันเกิดขึ้น หรือสิ่งที่มันทำให้เราสองคนต้องเป็นแบบนี้
..มันคงเป็นเพราะตัวผมเองที่ดูแลเค้าได้ไม่ดีพอ ตามแบบที่เค้าต้องการ
จนสุดท้ายเค้าทนไม่ไหว แล้วเค้าก็เดินจากผมไป..

...ไม่รู้ว่าเราสองคนเปลี่ยนไปกันตั้งแต่เมื่อไหร่
มารู้สึกตัวอีกทีก็ในวันที่เราสองคนไม่เหมือนเดิมกันแล้ว
และมันก็เป็นวันที่เราสองคนจะไม่มีทางได้เจอกันอีก..ตลอดไป






                                                                                                            ..ลาก่อน..







+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

11 - 11 - 11 - 01.01

มีความสุขมากกกก 

เพราะเป็นวันดี

และที่สำคัญ...

คนสำคัญ  บีบี  มาอวยพรตรงเวลาเป๊ะ  น่ารักจิงๆ

รักเมลคับ ^^

= รัก แรก พบ =

===กลับมาอีกครั้ง กับ ผม..บอล หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรเลย เป็นปี 55+ ===

เริ่มเลยละกัน...

จิงๆผมเป็นคนที่ศัทธาในความรักนะ  ศัทธามากเลยด้วย...
คือความรัก  สำหรับผมนั้น มันเป็นสิ่งสวยงาม .. มากๆเลยก็ว่าได้

มีเรื่อง เรื่องนึงจะเล่าให้ฟัง  จิงๆผมก็เรียบเรียงไว้เป็นเวลาซักระยะแล้วก็ว่าได้(ราวๆ 2 เดือน)
มันเป็นเรื่องที่แบบ  พลิกชีวิต ของผมเลย หลังจากที่ผมนั้น ห่างหายจากความรักมานาน
หรือเพราะผมไม่เคยได้สัมผัสความสวยงามของความรักจิงๆ ซักที

แต่...

>>>เธอคนนี้ ทำให้ความคิดผมเปลี่ยนไป
>>>เธอ..คนที่ทำให้หัวใจของผม สูบฉีด ด้วยความตื่นเต้น อีกครั้ง
>>>เธอ..ผู้ที่เข้ามาเติมเต็ม ส่วนที่ขาดหาย ของชีวิตผม  ^^

เรื่องมานมีอยู่ว่า

>>>>>>>>>เช้า วันที่ 14 พฤษภาคม 2554<<<<<<<<<

     ที่ มหาวิทยาลัยรามคำแหงเปิดรับสมัคร นักศึกษาใหม่ แล้วผม นายธนานุวัฒน์ บุญจอง คนนี้
ก็ได้อาสาไปช่วยแนะนำการกรอกใบสมัคร ให้กับ น้องๆ ที่มาสมัคร
ก็ดำเนินชีวิตประจำวันไปตามประสา คนดีของสังคม ฮ่าๆ ....

แล้วเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!!!

มีพุหญิงคนนึงใส่ชุดนักศึกษาเดินกลางร่ม มา ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่...
ผมกลับมองไปไม่เห็นใครเลย..มีแต่เธอเพียงผู้เดียวเท่านั้น ที่ เข้ามาอยู่ในสายตาของผม
เธอเดินเข้ามา ใกล้เข้า มา  หัวใจของผมก็เต้นรัวขึ้นๆราวกับจะหลุดออกมาให้ได้
เธอเดินเข้ามาใกล้มาก... ผมก็พยายามชู้ป้าย แนะนำการกรอกใบสมัคร พร้อมเปล่งเสียงตะโกน
เพื่อเรียกร้องความสใจสุดขีด..แต่ปล่าวเลย..เธอเดินผ่านผมไปอย่างไม่สนใจใยดี

เฮ้อออ

แต่ผม็ได้ยินเสียงๆนึงที่น่ารักจับใจ ดังมาจากทางด้านหลัง "นี่ไง  ทำไมไม่ถามเค้า"
พลันสายตาก็มองไปเจอกับ  เธอ คนนั้น พร้องกับพุชายอีก 2 คน
ยิ้มสิครับคราวนี้

"มีไรให้ช่วยมั้ยครับ แนะนำการกรอกใบสมัครได้นะครับ" นี่คือคำพูดที่ผมตั้งใจพูดออกมา
เธอคนนั้นพูดกลับมาว่า "ค่ะ"
เท่านั้นแหละ...อยากจะกรี๊ด

"ใครสมัครบ้างครับ" กะว่าเค้ามาสมัครเต็มที่ ก็ ชุด นศ นี่นา
"น้องคนนี้คนเดียวค่ะ ส่วนนี่ จบแล้ว แต่อยากใส่เฉยๆ" แป่ว...แต่ไม่เป็นไร..ยังไม่หมดความพยายาม

จะบอกว่าเป็นการเห็นรอยยิ้มของเธอคนนี้ครั้งแรก ซึ่งหวานนนนนน  และน่ารักจนผมแทบละลายอยู่ตรงนั้น

แล้วผมก็จัดการลากเด็กคนนั้น  น้องเค้าที่มาสมัคร ให้ไปในซุ้ม แล้วผมก็เริ่มแผนการต่อไป

ชวนคุยครับ..ไปๆมาๆ  เอ๊า..แลกพินเรียบร้อย...หวานสิ...นางฟ้าที่เรารอคอยได้บินลงมาหาเราแล้ว
เราก็ไม่อยากจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ก็เลย สานต่อความสำพันธ์...

ชวนไปยืนด้านหน้า..ก็หยอกบ้าง ล้อบ้าง มีความสุขสุดชีวิตเลย
นางฟ้ามายืนอยู่ข้างๆ ^^

พอได้ซักระยะนึง เธอก็บอก หิวข้าวเด๋วไปหาไรกินก่อนนะคะ

....โอเคครับ..ตามสบาย  แล้วเจอกันนะครับ
เธอยังทิ้งคำถามอีกว่า...เอาไรมั้ย...โหยยย   น่ารักไปหน๊ายยย

เธอเดินจากไป  เราก็เลยจัดการ   บีบี  ไปบอก..อยากกินโกโก้ครับ

แล้วก็นั่งรอ..จนเธอเดินใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา พอมาถึงเราไม่ได้เรียก  เธอกลับเดินผ่านไปซะงั้น!!!!!
พระเจ้า

เราก็เลยเดินตามไปที่ซุ้ม..เกิดไรขึ้นรู้มั้ยครับ

"เพื่อน..มีคนซื้อน้ำกะยามาฝาก เค้ากลับไปแล้ว"
.
ให้ตายสิ.....  แล้วจะได้เจอ อีกมั้ย ..คำถามคำนี้ดังกึกก้องอยู่ในสมอง
ผมก็ บีบี ไปถาม กลับแล้วหรอ..ในใจอยากวิ่งตามไปใจแทบขาด..

และแล้ววันนี้ก็ผ่านไป

ทั้งคืนที่ผมนอนอยู่ห้อง  ก็ได้แต่นั่ง  บีบี คุยกะธอคนนั้น

จะบอกว่า...เธอ..ได้หัวใจของผมไปตั้งแต่ครั้งแรก ที่ผมนั้น..มองไปเจอเธอ....


"นี่รึป่าว ที่เค้าเรียกว่า....รัก แรก พบ "













มาต่อกันเลยละกัน 




หลังจากที่ผ่านไปหนึ่งวันเต็ม ผมไม่เป็นอันทำอะไรเลย
ตกเย็น..เธอ บีบี มาบอก จะมา เดอะมอล์บางกะปิ ย๊าคคคคดีใจสุดชีวิต

เราพอเสร็จธุระรับน้อง ก็รีบตรงดิ่งไปที่เดอะมอล์

เจอ นางฟ้า ของผมอีกแล้ว..

เธอสวยมาก น่ารักที่สุดในสามโลกเลย...

เรานั่งกินไรกันที่ ฮะจิบังราเมน..แล้วต่อด้วยการไปดูหนัง ลัดดาแลนด์ ซึ่่ง.. น่า กลัว มาก

แล้วผมก็ได้สัมผัสเธอเป็นครั้งแรก...ตื่นเต้นชะมัด

==========>  หลังจากนั้นเราก็มานั่งต่อที่ตะวันนาสแคว...
และนี่..ก็ได้ทำให้ผมรู้ว่า  เธอ ก็มีใจให้ผมบ้างเหมือนกัน  อิอิ   เข้าข้างตัวเองไปรึป่าวบอลลล

คืนนั้นเราก็นั่งดื่มกัน..ดื่มไปดื่มมาก็เริ่ม  ตึงๆสิครับพี่น้อง...

ห้องน๊ามที่นี่ที่นี่อยู่ไกลมาก เพราะฉะนั้น  แฮ่ะๆ
เป็นความคิดที่จะต้อง  พาเค้าไปเข้าห้องน๊าม  แรกๆก็ไปหลายคน  แต่...

ก็อยากไปกันสองคนนี่นา   เลยจัดเลยครับ...
ก็ได้มาสองคนสมดังปราถนา  เรามายืนคุยกันได้นานพอสมควร

ผมก็สารภาพไปหมดเปลือกเลยทีเดียวเชียว

คนไรไม่รู้  ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งน่ารักน่าสัมผัส...ผมรักคุ๊นนนนนอยากตะโกนดังๆ

และแล้ว วัน นั้นก็ใกล้ถึงเวลาต้องกลับบ้าน
ตอนแรกเค้าก็ชวนให้กลับด้วยกันแหละ..ญาติเค้าอ่ะนะคับ

แต่เค้าก็เดินมาแล้วก็เอามือจับที่ใบหน้าจับแก้มผมแล้วบอกว่า

กลับได้นะ...ไม่เป็นไรเดี๋ยวพรุ่งนี้มาหา........  สัญญา

ก็เลยแยกย้ายกลับบ้านกันด้วยความประทับใจ   ฝันดีมากตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา

10 / 10 / 10

สวัสดีครับ.... นานแล้วนะ ที่ไม่ได้เข้ามาในที่นี้

ไม่ได้มาโพสอะไรลงในบล๊อกเลย

แต่วันนี้ รูสึกอยากจะเข้ามาเขียนอะไรเล็กๆน้อยๆ

เริ่มเลยละกัน

ก็คือว่าวันนี้ผมมีความสบายใจ..และโล่งใจ

ไม่ต้องคิดอาไรมากมาย นั่งเล่นคอมและออนเอ็มตามประสา

แล้วก็เจอกับคำพูดคำนึง


"คนที่เราต้องแคร์มีแค่..คนรัก..ครอบครัว..และตัวเราเท่านั้น........^^"

ฟังแล้วรู้สึกดีและคิดอารัยได้เยอะครับผม

..........จบ.............

=ขีดเส้นใต้คำว่า....จบ=


อย่าไปแคร์คนอื่นให้มากมายนัก....สนใจคนรักของเราเท่านั้นพอ


ปล...วันนี้เป็นวันที่มีเลข ทริปเปิ้ล เพราะวันนี้คือวันที่


10 - 10 - 10 - 10 - 10 - 10 -10 - 10 - 10 - 10 - 10 - 10 - 10 -10

น้ำตาลแดง

แต่ละคน..มีเรื่องราวความรักที่แตกต่างกัน
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>และทุกคน..บอกว่าความรัก"คือสิ่งสวยงาม"

น้ำตาลแดง

"รักต้องลุ้น" อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อหญิงสาวต้องอยู่บ้านเพียงลำพังจึงเอ่ยปากชวนให้เด็กหนุ่ม

                                เพื่อนสนิทอยู่เป็นเพื่อนในค่ำคืนหนึ่ง

"โสบนเตียง" ความสัมพันธ์เกินห้ามใจของสาวมั่นสุดเฉี่ยวไฟแรงสูงกับเสี่ยใหญ่วัยกลางคน

                                  ที่ต่างมีจินตนาการถึงสิ่งที่เรียกว่า“เซ็กส์”ได้อย่างสอดคล้องและลงตัวทำให้

                                  แต่ละครั้งที่กงล้อแห่งชีวิตของทั้งคู่หมุนเวียนมาบรรจบกันก่อเกิด

                                  ความร้อนแรงจนคนรอบข้างต่างอิจฉาไปตามๆกัน

"ปรารถนา" ความสัมพันธ์ของหนุ่มช่างสักและพนักงานสาวนวดแผนโบราณไม่ต่างอะไร

                               กับเส้นขนานที่ไม่เคยถูกลากให้มาบรรจบกันถึงแม้ว่าจะทำงานบนตึกเดียวกัน

                               แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยแม้สักครั้งที่จะเอ่ยปากทักทายหรือพูดคุย

                               จนกระทั่ง “แรงปรารถนา” ได้ย่นย่อระยะห่างแห่งสัมพันธภาพของคนสองคน

                               ให้เขยิบเข้ามาชิดใกล้กว่าที่คาดคิดและเคยเป็นเมื่อชายหนุ่มตัดสินใจเลือกใช้บริการ

                               จากหญิงสาวภาพความเหงาของผู้คนท่ามกลางแสงสีและความสับสนวุ่นวาย

                               ในเมืองใหญ่

“หลุมพราง”หากเงื่อนปมแห่งความลุ่มหลงจากอดีตมิได้ย้อนกลับมาเพียงกระตุ้นเตือน

                              ให้ชายหนุ่มระลึกถึงความรู้สึกที่มีต่อหญิงสาวที่ตนรักและมีอิทธิพลต่อชีวิต

                              แต่กลับดึงให้เขากลับไปอยู่ในวังวนของบ่วงพิศวาสที่ยากจะถอนตัว

                              ไม่ต่างอะไรกับหลุมพรางในจิตใจที่ไม่เคยถูกลบเลือนไปจากใจไม่ว่าวันเวลา

                               จะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด

“ทฤษฏีบนโต๊ะอาหาร” มิตรภาพตราบชั่วชีวิตของหญิงสาวกำลังถูกทดสอบเมื่อเพื่อนสนิท

                                                       ที่สุดแอบมี“สัมพันธ์”กับชายหนุ่มคนรักของเธอ จนเกิดคำถามว่า

                                                      “ความสุขที่แท้จริงในชีวิตคืออะไรและคงไม่มีสิ่งใดที่เปราะบาง

                                                       เท่ากับความรู้สึกของมนุษย์อีกแล้ว”

“คู่รักบนดาวโลก” เมื่อความรักของหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินทางมาถึงจุดที่ต้องทบทวนสถานภาพ

                                             และความสัมพันธ์พร้อมกับการตั้งคำถามถึงคุณค่าและความหมาย

                                             ของรักที่แท้จริงว่าคืออะไรเพื่อที่จะตัดสินใจว่าจะเดินต่อไปอย่างช้าๆ

                                             และมั่นคงหรือเพียงหยุดความสัมพันธ์ไว้ ณ ขณะรักและเก็บความรู้สึกดีๆ

                                             ที่มีต่อกันเอาไว้

ปล..26 สค นี้.....  จะไปดูให้ได้เลย

ปืนสมัย ม ปลาย...

เอามาลงให้ดูกัน
Present By

Ball & Belle   SATERNDEATH